mbamba is my name now

bijna twee weken in Ghana en ik moet zeggen dat ik al goed ingeburgerd ben hier: de koeien of geiten op straat, de auto`s zonder voorruit, de verkopers langs de weg.... het begint te wennen. En als ik na mijn werk terug naar huis fiets (elke dag 40 minuten heen!) en ik in mijn hutje aankom, voelt het bijna (maar natuurlijk niet helemaal) als `thuis` komen. Het dagelijkse groetritueel is ook bijna routine geworden, het gaat als volgt; desebaa (goeiemorgen), antwoord: naaaaaaaa, opnieuw desebaa, opnieuw naaaa, daarna ah bijlija (goed geslapen), antwoord: gom bien (ja dank u), dit herhaalt zich zonder overdrijven wel 100 keer per dag: Ghanezen houden eenmaal van een babbeltje....

Deze week ben ik beginnen te werken op YICC: Youth Idleness Control Center. Het is een begeleidingsinstituut voor scholen. Ik hou me vooral bezig met de studenten: zwakke leerlingen, leerlingenbegeleiding en bijscholing. Mijn collega`s zijn Ransford, Rosemary en Rashiba. Mijn baas isMr. Theodor, in een vorig leven bijbelse prediker en dat hebben ze hier geweten. Elke morgen bidden en praisen we the lord met de hele reutemeteut. De evangelies en psalmen komen me nu al de strot uit. (thank you Lord, for sending Mr. Derrick to Ghana here with us, so he can do your work here on earth, AMEN) Ik heb hem uiteraard nog niet durven zeggen dat ik niet geloof, de man krijgt een hartattaque vrees ik.

De ontmoetingen met de leerlingen en de omstandigheden waarin ze moeten leven, zijn soms wel zwaar om te verduren. Kinderarbeid is hier eerder de regel dan de uitzondering, dus van studeren komt er weinig in huis, met als gevolg dat vele 15-16-17 jarigen niet kunnen lezen of schrijven. Na school, direct naar de markt om eender wat te verkopen, dat is wat het merendeel van de jongens en meisjes moeten doen hier. Als Westerling is het moeilijk om dit te vatten en zou kinderarbeid verboden moeten worden, zeker als je zo kleine dreumesjes op straat ziet, maar de langs de andere kant is de armoede hier zo groot, dat kinderen mee moeten voorzien in het gezinsinkomen. De armoede heeft hier zo zijn invloed op het hele sociale leven, inclusief het onderwijs dus. Soms wil ik hier zoveel doen voor de kinderen hier, maar het probleem is zo veel groter dan je kan voorstellen... Toch heb ik het gevoel dat ik op een kleinschalige manier wel het verschil kan maken. Zo heb ik een les over het alfabet aan 14-17 jarigen gegeven (!!). Na de les begrepen ze eindelijk het verschil tussen J en G. Als dan zo een klein prutske u komt zeggen van: God Bless you Mr. Derrick for teaching us the alphabet... tja dan moet ge even op uw tanden bijten... Ook malaria is hier helaas aanwezig bij de kinderen, helaas kunnen ze geen ziekenhuis betalen en dan denk je; `Zou ik nu niet hun ziekenhuisrekening betalen (nog geen 5 euro) en hun daarmee helpen?`, maar voordat je het weet staan er hier dan morgen 10 van die knaapjes...Ik heb ze dan maar malaria-pillen gegeven..

Voor de rest word ik hier op het werk, en ook thuis, als een prins behandeld. Ze willen echt altijd het beste voor je, echte liefde man!! Ransford is mijn persoonlijke chauffeur en de twee dames verzorgen me echt super (tis hier zo warm soms....)

In het dorp heb ik deze week mijn stamnaam gekregen, Mbamba is my name, het betekent: ik ken jullie, ben er best fier op! Als ik terugkom van mijn werk, ga ik altijd met pa naar lokale bar, hij moet trouwens zijn dagelijkse `medecin` hebben, anders wordt hij ziek, zegt hij: een vol glas vol lokale boecht (iets tequila-achtig, vermoed ik) en pa is weer gezond, ik hou het meestal bij 1 biertje (echt 1, want het is 75 cl !!!): lekker chillen

that was for it for today, deze week heeft het trouwens voor de eerste keer in twee maanden geregend, lekker fris was het savonds, zalig. Ik ga deze week proberen om een soort documentaire te maken over school-life in Ghana, nu nog een video-camera proberen te vinden... makkelijker gezegd dan gedaan hier

Allee Mbamba greets you all
no pictures helaas (internet hier is grrrrrrrrr........)